خونبها

زبانِ ریتم شبم من ترانه های غمم
ز شعرِ مرگ فقط یک هجای ساده کمم


نگاه تلخ مرا هیچ هم نمی خوانی
ز بس غمین نفسم، تلخِ تلخ مثلِ سمم


بسوز جان مرا، من به هیچ می ارزم
که دشتِ لیلی ام و خونبهای هرستمم


چه شوق بود که باید ز مرز دور شوم
صدای کاغذی ام یا شعارِ پشتِ همم


شکنجه بود جوابِ زبان درازی سرخ
ز دستِ سبز سریهای خود چگونه رمم
.....


هوای تازه در این شهرِ دوزخی باید
که دود کهنه بریزد ز پیچ پیچ و خمم

 

نمبر2010

/ 0 نظر / 9 بازدید