افقی های بی استعاره


 {
ازعمودِ قامتِ خودم
تاافقِ پشت بر خاک خوابیده ام
درختی را می مانم
که استعاره ایی هیچ شعری ریشه اش نخواهد شد
و خط ِهیچ ستاره ایی
بر تپه های خاکی* نامم ،
                      نامش را  نخواهد نوشت
میانِ رقم خورده گی سرنوشتِ من و سر گذشتِ تبر
راهیست از شت تا شت
که از نو تا گذ
            با سر، دوسره  همقافیه میشود
زندگیی من
مرگِ استعاره های بی ریشه
و سر های دو سره قافیه اند
از شت تا شت
       از سر تا سر
که بسیار رقصیده اند در شت و شت
بسیار شعریده اند در سر و سر
وباز بسیار
فرو مانده اند در سکته های نو و گذ
نو وگذی که
  رقص هیچ شعریدنی سازشان نمی کرد
}{
خوابیده ام به پشت
در بیداری چشم یک تبر
که شعر میشود تا ببلعد سر های دو سره مرا
دربیداری چشم تبری
که استعاره میشود در ریشه های بی سرِ تنم
{
از شت من تا شت او قافیه یی است
گمشده در نو و گذ هایش
  بی معنی درهیچ هیچی های  انسانی ما
که سکته میریزد در شربتیِ شعر خدا
تا تف کند سرنوشتِ مرا و سرگذشتِ تبر را
دراستکانِ زندگیی که مال خودش نیست
}
آلهم لبیک ، الهم لبیک
گمان مبر که لرزیده باشد دست اش در عرش
از جبر تن من و اختیار دست او
                        حتا بقدر سکته ایی
اینک تبر!
ای همسرنوشتِ من ، دستت را که همجنسِ منست
                                                              بمن بده
تا بریزیم لبیک های مان را
دراستکانِ سرنوشتی که تف میکرد
برشربتی نداشته ا یی ما
{}
بگذریم
از تو تا جنگل ، چند درخت فاصله است؟
از من تا هیزم خانه و خاکستر
چند حرفی را که مانده
                    سکوت بزن
تاشاید قصاص همه استعاره های بی سرنوشت را
نصف که نه
        هیچی بپردازد.

زینت نور
18 اکتوبر 2011
...............
دفتر  " تکبال"

/ 0 نظر / 8 بازدید