کوچه گی

 

 
چه اضطرابِ روشنی به چشم ماه کوچه تان
 ز پلکِ عشق می پرد مگر نگاه  کوچه تان
 
زپلکِ عاشقانه یی پریده تا شگونِ سبز
 کسی به خانه می رسد ز گوشه گاه کوچه تان
 
سرش به سنگ می خورد بسان لیلیِ چرده ها
زنی که پا درون بَرد به اشتباه کوچه تان

 

نوشته ام برای تو نکرده پُست نامه ای
 که بوی گرگ می دهد سگِ سیاه کوچه تان
 
ترانه، نامه می شود و نامه ها سلامِ سرد
 و پاسخی نمی رسد ز نیمه راه کوچه تان
 
برای تشنه گی من تبسم ات روایتی ست
 دوباره آب می دمد ز چشمه چاه کوچه تان

 

2007

/ 0 نظر / 9 بازدید